Kur’an üzerine düşünen herkesin dönüp dolaşıp mutlaka karşılaştığı bazı kavramlar vardır. Bunlardan biri de “tâğût” kelimesidir. Ne var ki, bu kelime zamanla soyutlaşmış, yalnızca eski kavimlere ya da mitolojik figürlere aitmiş gibi algılanmıştır. Oysa Kur’an, tâğûtun sadece bir dönemle sınırlı olmadığını, her çağda insanın karşısına çıkabilecek azgın bir otorite biçimi olduğunu vurgular.

Kardeşim, dikkat ettin mi hiç?
Kur’an’ın çok büyük bir kısmı yalnızca inanç ilkelerini değil, aynı zamanda nasıl bir insan olmamız gerektiğini de anlatır.
Sadece ibadetleri değil, ilişkileri düzenler.
Sadece Allah’a iman etmeyi değil, insanlara adaletle davranmayı da öğretir.

Kardeşim, istersen ilk adımı birlikte atalım. Gel önce kendi içimize bir bakalım. Çoğumuz farkında bile olmadan Kur’an’ı anlamaya başlarken zihinlerimizde koca bir tortu taşıyoruz. Bu tortu nereden geliyor, biliyor musun? “Biz atalarımızdan böyle gördük” diyerek her şeyi sorgusuz sualsiz kabul etmemizden. Yani aynen Mekkeli müşrikler gibi.