Kur’an’ın gönderiliş amacı sadece ritüel okumalar veya büyüsel kullanımlar değildir. O, insanı doğruya, iyiliğe, hakikate götüren yol haritasıdır.
“Şüphesiz bu Kur’an, insanlara doğru yolu gösterir ve onları daha önce bilmedikleri pek çok şeyden haberdar eder.” (Nahl 89)
Kadir gecesi çoğu zaman Ramazan’ın belirli bir gecesi olarak görülür ve o gece yapılan ibadetlerin geçmiş günahları sileceği düşünülür. Bu yaklaşım, dini daha çok belirli zamanlara sıkışan bir ritüel alanı haline getirir. Oysa Kur’an’ın verdiği mesaj bundan çok daha geniştir.
Dini yorumlamak insanın tabiatında vardır. Ama Kur’an’a sadık kalmak, yorumları doğru ölçüye oturtmak en kritik noktadır. Günümüzde bazı çevreler, uydurulmuş dini anlayışlarla insanlara “doğru veya yanlış içtihat yaparsan sevap kazanırsın” fikrini benimsetiyor. Yani bir kişi kendi yorumunu Allah’ın kitabına dayandırmasa bile, sanki bu bir sevap kapısıymış gibi sunuluyor.
“Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır.” diye başlıyor söz. Ardından insanın içine doğru dönüyor: “İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah sizi onunla sorguya çeker.” Ve sonra o çok tartışılan cümle geliyor:
“Dilediğini bağışlar, dilediğini azaplandırır.”
(Bakara, 284)
İnsan çoğu zaman konuşmanın ne kadar büyük bir sorumluluk olduğunu fark etmez. Dil küçük bir organdır ama etkisi bazen yıllarca süren izler bırakabilir. Bir söz kalpleri iyileştirebilir, başka bir söz ise kalpleri kırabilir. Bir cümle insanı hakikate yaklaştırabilir, başka bir cümle ise onu hakikatten uzaklaştırabilir.
İnsan bazen kalabalığın içinde yürürken kendini yalnız hisseder. Gürültü vardır, söz vardır, anlatan çoktur; fakat insanın iç dünyasında hâlâ cevap bekleyen sorular durur. İşte din meselesi de çoğu zaman böyle bir noktada karşımıza çıkar. Yüzlerce kitap, binlerce yorum, sayısız anlatım… Ama insan yine de kendi kendine sorar: Gerçekten Allah bizden ne istiyor?