Kibir, insanın kendini olduğundan büyük görmesi ve başkalarını küçümsemesidir. Kur’an’a göre kibir sadece kötü bir davranış değildir; aynı zamanda insanın hakikati kabul etmesini engelleyen bir kalp hastalığıdır. Kibirli insan çoğu zaman gerçeği anlamadığı için değil, kendini üstün gördüğü için reddeder.

Kur’an’a yönelmek yalnızca onu okumakla değil, anlamaya yönelik bilinçli bir çaba ile mümkün olur. Bir metni doğru kavrayabilmek için dil bilgisi tek başına yeterli değildir; kavramların bağlamı, metnin bütünlüğü ve düşünsel derinliği dikkate alınmalıdır. Bu nedenle Kur’an’ı anlamak, kelimeleri tek tek çevirmekten ziyade, onların metin içindeki anlam örgüsünü ve verdiği mesajı kavramayı gerektirir.

Evren, tesadüflerin ürünü değil; ölçü, denge ve uyum üzerine kurulmuş bir düzendir. Kur’an, insanı göğe ve yaratılışa bakmaya davet ederek bu düzenin kusursuzluğunu fark etmeye çağırır. “Rahman’ın yaratmasında hiçbir uygunsuzluk göremezsin” ifadesi (Mülk, 3-4), varlık âlemindeki uyumun ilahi bir yasaya dayandığını gösterir. Güneş ve ayın belirli bir hesap içinde hareket etmesi (Rahman, 5) ve güneşin kendisi için belirlenen yörüngede akıp gitmesi (Yasin, 38) evrende rastlantı değil, ilahi takdirin bulunduğunu ortaya koyar.

Evlilik çoğu zaman iki insanın birbirini sevmesi ve duygusal olarak uyum sağlaması şeklinde görülür. Ancak uzun vadeli bir birliktelikte sadece duygular yeterli olmayabilir. Evlilik aynı zamanda iki kişinin hayat anlayışının, değerlerinin ve inançlarının da bir araya gelmesi anlamına gelir. Kur’an’da evliliğin yalnızca sosyal bir sözleşme değil, aynı zamanda huzur ve dayanışma temeli üzerine kurulan bir birliktelik olduğu ifade edilir. Örneğin Kur’an’da şöyle buyrulur:
“Size kendilerinde huzur bulasınız diye kendi cinsinizden eşler yaratması ve aranıza sevgi ve merhamet koyması O’nun ayetlerindendir.” (Rum 21)