Kur’an’da yer alan Bakara 62 ve Âl-i İmran 85 ayetleri birlikte okunduğunda bir çelişki değil, bir bütünlük ortaya çıkar.

Bakara 62, Allah’a iman, ahiret bilinci ve salih amel ölçüsünü esas alır. Kurtuluşun etiketle değil, hakiki teslimiyetle olduğunu bildirir. Yahudi, Hristiyan veya başka bir topluluk ismi belirleyici değildir; belirleyici olan Allah’a yönelmek ve bunun gereğini yaşamaktır. Bu, bütün nebilerin ortak çağrısı olan tevhid çizgisidir.

Oruç, Müslümanlar için farz kılınmış temel ibadettir ve sabır, nefis terbiyesi, empati ile Allah’a yakınlaşmayı sağlar. Ancak İslam, ibadetleri insanın gücünü ve hayat şartlarını dikkate alarak düzenler. Bu nedenle Kur’an, hem oruç yükümlülüğünü hem de kolaylığı birlikte bildirir.

İlahi hakikat tarih boyunca iki farklı tavırla karşılaşmıştır: Ona teslim olanlar ve onu çıkarlarına göre şekillendirenler. Allah’ın gönderdiği vahiy açık ve yol gösterici olduğu hâlde, bazı insanlar onu gizlemeyi ya da etkisiz hâle getirmeyi tercih etmiştir. Bakara Suresi 159. ayette, indirilen açık delilleri gizleyenlerin ağır bir sorumluluk altında olduğu bildirilir. Bu, gerçeği saklamanın sadece bireysel değil toplumsal bir vebal olduğunu gösterir. Çünkü hakikat gizlendiğinde insanlar karanlıkta bırakılır.