“Göklerde ve yerde ne varsa Allah’ındır.” diye başlıyor söz. Ardından insanın içine doğru dönüyor: “İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah sizi onunla sorguya çeker.” Ve sonra o çok tartışılan cümle geliyor: “Dilediğini bağışlar, dilediğini azaplandırır.”
(Bakara, 2/284)

Âdem denince çoğumuzun zihninde aynı sahne canlanır:
Bir erkek yaratılır, sonra onun kaburga kemiğinden bir kadın… Ardından cennet, yasak elma, şeytan, kovulma… Ve bütün insanlık bu tek çiftin çocukları olarak yeryüzüne dağılır.

İnsan, yaşadığı dünyaya çoğu zaman alışır ve onun ne kadar hassas dengeler üzerine kurulu olduğunu fark etmez. Oysa Kur’an, dikkat çekici ifadelerle insanı düşünmeye çağırır. Dağlar da bu çağrının merkezinde yer alır. Dağlar sadece taş yığınları değil, üzerinde düşünülmesi gereken ilahi bir düzenin parçalarıdır.

Şükür Söz Değil, Yöneliştir

İnsan çoğu zaman şükrü bir cümleye indirger. “Şükürler olsun” der ve içinin rahatladığını sanır. Oysa şükür, sadece dilde kalan bir teşekkür değildir; bir yöneliştir, bir duruştur, bir yaşam biçimidir.

Eğer şükür sadece söz olsaydı, hayatı değişmeyen ama sürekli şükür eden insanlar olurdu. Fakat gerçek şükür, insanın hem iç dünyasında hem de davranışlarında iz bırakır. Çünkü şükür, nimeti vereni tanımakla başlar ve o nimeti doğru yerde kullanmakla tamamlanır.