2/144 – “Biz, senin yüzünü çok defa göğe doğru çevirip-durduğunu görüyoruz. Şimdi elbette seni hoşnut olacağın kıbleye çevireceğiz. Artık yüzünü Mescid-i Haram yönüne çevir. Her nerede bulunursanız, yüzünüzü onun yönüne çevirin. Şüphesiz, kendilerine kitap verilenler, tartışmasız bunun Rabb’lerinden bir gerçek olduğunu elbette bilirler. Allah, yaptıklarınızdan gafil değildir.”

Hayatın karmaşasında bazen durup “Ben kime kul oluyorum?” diye sormak gerekir. İşte tevhid, insanın bu soruya verdiği cevabın en net halidir. Tevhid demek, Allah’tan başkasına kulluk etmemek ve O’na hiçbir şeyi ortak koşmamaktır. Kur’an bunu şöyle ifade eder: “De ki: Ey Kitap Ehli, bizimle sizin aranızda müşterek bir kelimeye gelin. Allah’tan başkasına kulluk etmeyelim, O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve Allah’ı bırakıp bir kısmımız bir kısmımızı Rabbbler edinmeyelim” (Al-i İmran, 64).

Konumda mı, Takvada mı?

İnsan yeryüzünde gözünü açtığı andan itibaren bir konumun içine doğar. Kimi erkek olur, kimi kadın. Kimi zengin bir evde büyür, kimi yokluk içinde. Kimi güçlü bir bedene sahiptir, kimi zayıf. Kimi bir devletin başında olur, kimi bir fabrikanın işçisi. Fakat Kur’an’ın insanlara öğretmek istediği temel mesele şudur: Allah katında değer, konumdan değil, takvadan doğar.

İnsan, yaratılıştan gelen bir yönelimle doğrudur ve yanlışın farkına varabilir. Buna İbrahim Hanif fıtratı denir. Fıtrat, insanın doğasında var olan, doğruyu ayırt edebilme kapasitesidir. Allah bu fıtratı, insanların yaşamlarını denge içinde sürdürmeleri için vermiştir:

2/183: “Ey iman edenler, sizden öncekilere yazıldığı gibi, oruç, size de yazıldı (farz kılındı). Umulur ki sakınırsınız.”

Oruç, insanı sabır ve takvaya yönlendirir; kişinin ruhunu olgunlaştırır ve Allah ile ilişkisinde bilinçlenmesini sağlar.