İnsan hayatı bir yolculuksa, hidayet o yolculukta pusuladır. Pusulasız yürüyen biri de yürür, hatta çok yürür; ama nereye vardığını bilmez. Bazen gittiği yönü “doğru” zanneder, oysa sadece alıştığı istikamettedir. İşte hidayet tam burada devreye girer: Alışılmış olanı değil, doğru olanı gösterir.
Hidayet, aslında Allah’ın bize gösterdiği doğru yol demek. Kur’an bu yolun rehberi, “Bizim sana gönderdiğimiz Kur’an, hidayet rehberidir” (Duha 7). Yani insan kendi başına doğru yolu bulamaz; bazen karanlıkta yolunu kaybeder ama Allah, dosdoğru yola yönelene hidayet verir: “Allah, dilediğini hidayete erdirir” (İbrahim 4).
Mesele aslında tek bir noktada düğümleniyor: Hüküm kime aittir?
Kur’an bu soruya çok net cevap verir:
“Hüküm yalnız Allah’ındır.” (Yusuf, 40)
Şimdi burada durup düşünelim. Eğer hüküm yalnız Allah’a aitse, o zaman din adına bağlayıcı hüküm koyma yetkisi kimde olabilir? Elbette yalnız Allah’ta.
Kâinattaki her varlık (toprak, ağaç, dağ, insan, savaş, barış vb.) Allah’ın mucizesidir.
Peygamberler doğrudan mucizeler göstermez; onlara sadece vahiy mucizesi verilmiştir.
Evlilik, Kur’an’da sadece bir sözleşme değil, aynı zamanda bir sorumluluk, bir rehberlik ve bir eğitim süreci olarak ele alınır. İnsan ilişkileri bazen karmaşıklaşabilir, bazen duygular öne geçer; işte Kur’an bu noktada, adım adım ilerleyen bir sistem sunar.
Kur’an, insan hayatını düzenlerken soyut ilkeler koyup kenara çekilmez. Hayatın içine iner. Savaşın olduğu yere de iner, evliliğin kurulduğu ocağa da iner, esir alınmış bir insanın kalbine de iner. Çünkü Kur’an’ın muhatabı sadece huzurlu zamanların insanı değildir; savaşın, yoksulluğun, dağılmış ailelerin, kırılmış hayatların insanıdır.