Kur’an’a göre ölüm, iletişimin tamamen kesildiği bir sınırdır. Ölüler ne bizi duyar ne de onlarla bağ kurulabilir.
“Sen kabirlerde olanlara işittiremezsin.” (Fâtır 22) ayeti bu gerçeği açıkça bildirir.

Kur’an, ölümden sonra dünya ile araya berzah denilen bir engel konulduğunu söyler. Bu yüzden ölmüş kişilerden medet ummak ya da onlara seslenmek, Kur’an’a dayalı değildir.

Kur’an’a göre melekler, mitolojik varlıklar değil; Allah’ın evrendeki emirle işleyen düzeninin adıdır. Melek, bağımsız bir varlık değil, ilahi iradenin işleyiş biçimidir.
Cibril, gökten inen bir varlık değil; vahyin kalbe aktarılma sistemini temsil eder.
Koruyucu ve yazıcı melekler ise insanın duyusal ve hafıza sistemleri olarak anlaşılmalıdır.
Rüzgâr, yağmur, güneş, doğadaki düzen ve insan bedenindeki mekanizmalar da bu ilahi sistemin parçalarıdır.

O, doğruyla yanlışı ayıran Furkan,
unutana hatırlatan Zikr,
karanlıkta yol gösteren Nur,
yaralı kalplere iyi gelen Şifadır.

Dini inancımızda Kur’an-ı Kerim’in yeri ve önemi tartışmazdır. Ancak, hadislerin Kur’an’ın önüne geçmesi, dinin özünü inceltmemize ve hatta karıştırmamıza neden olmaktadır. Eğer bir hadis, Kur’an’daki bir ayeti nesh ediyorsa, o zaman dinin kitabı Kur’an olmaktan çıkar. Bu durumda, birbiriyle çelişen rivayetler din haline gelir. Oysa rivayetleri toplayanlar bile, topladıklarının büyük çoğunluğunu reddetmişlerdir. Buna rağmen, Kur’an’a aykırı ve birbiriyle çelişen sözler hâlâ “din” diye anlatılmaktadır. Peki, bu durumda hangi rivayete iman edeceğiz? Üstelik elimizde, hiçbir çelişki barındırmayan Allah’ın kitabı dururken…