Dini inancımızda Kur’an-ı Kerim’in yeri ve önemi tartışmazdır. Ancak, hadislerin Kur’an’ın önüne geçmesi, dinin özünü inceltmemize ve hatta karıştırmamıza neden olmaktadır. Eğer bir hadis, Kur’an’daki bir ayeti nesh ediyorsa, o zaman dinin kitabı Kur’an olmaktan çıkar. Bu durumda, birbiriyle çelişen rivayetler din haline gelir. Oysa rivayetleri toplayanlar bile, topladıklarının büyük çoğunluğunu reddetmişlerdir. Buna rağmen, Kur’an’a aykırı ve birbiriyle çelişen sözler hâlâ “din” diye anlatılmaktadır. Peki, bu durumda hangi rivayete iman edeceğiz? Üstelik elimizde, hiçbir çelişki barındırmayan Allah’ın kitabı dururken…

Bazen insanın içini sızlatan bir özlemle geçmişe dalar ya hani… Bir mezar taşına dokunur, sessizce “beni duyuyor musun” der. İşte Kur’an, tam da o duyguların derinliğinde bize gerçeği açıkça bildiriyor: Hiçbir ölmüş kişiye ne bir şey duyurabiliriz, ne de onlardan haber alabiliriz.

Çünkü çoğu insan Allah’ın ne dediğini değil, “bizim oralarda ne yapılır”ı esas alır.

Kur’an’ın ölçüsü nettir:
Atalar, gelenekler, alışkanlıklar delil değildir.
Ölçü sadece vahiydir. (Bakara 170)