Kardeşim, insanın kendi hayatına dışarıdan bakması bazen ne kadar zor oluyor değil mi? Çoğunluk, eline hiç Kur’an almadan, sadece duyduklarıyla bir din yaşıyor. Bir kısmı da “Ben Kur’an okuyorum” diyor ama okuduğu kitabın söyledikleriyle hayatında hiçbir kıpırdanma yok. Sanki biri kitabı okuyor ama başkası o hayatı yaşıyor. Böyle tuhaf bir kopukluk… Hadi basit sorular soralım:

Kardeşim, Kur’an’ın zaman konusuna yaklaşımı gerçekten düşündükçe insanın ufkunu açan bir derinlik taşıyor. Birkaç saniyede akıp giden modern hayatın telaşıyla baktığında, zaman hep eksik, hep yetmeyen bir şey gibi görünür. Ama Kur’an’a baktığında bambaşka bir manzara var. Zaman, bizim ölçtüğümüz takvimlerle sınırlı değil; insanın algısına, yaşadığı tecrübeye ve ortaya koyduğu sorumluluğa göre anlam kazanan bir yolculuk gibi.

Kardeşim, bugün “sünnet” dendiğinde çoğu insanın aklına, yüzyıllar sonra toplanmış rivayet kitapları geliyor. Oysa Kur’an’a göre Nebi’nin sünneti, onun kendi sözlerinden veya aktarılan hadislerden değil, Allah’ın vahyettiği ayetlerden öğrenilir. Çünkü Nebi’nin hayatı, Kur’an’a birebir uymak üzerine kuruluydu. Allah ona, “Ben sadece bana vahyedilene uyarım.” (Ahkaf 46:9) demesini emretti. Bu, onun en büyük örnekliğidir.

Kardeşim, şu gerçeği hepimiz çok iyi bilmeliyiz: Dinimizin tek kitabı Kur’an’dır. O bizim elimizdeki, önümüzdeki, hayatımıza yön vermesi gereken yegâne kaynaktır. Ne var ki, kendini “Müslüman” olarak tanımlayanların büyük çoğunluğu, bu kitaba ne güveniyor ne de gereğince tanıyor. Çoğu insan Kur’an’ı kendi dilinde okumaz; anlamaya çalışmaz. Sonra da “Biz anlayamayız” diyerek sorumluluktan kaçmanın bahanesini üretir. Oysa bu söz, dolaylı olarak Allah’a “Sen bize kendini anlatamadın” demektir. Böyle bir düşünce, hem saygısızlıktır hem de Kur’an’a yapılan en büyük haksızlıklardan biridir.

Kardeşim, bazen çevremizde şöyle sözler duyarsın: “Kur’an tek başına yeterli değil” ya da “Her şeyi anlamak için uzmanlara ihtiyaç var.” Hatta bazıları “Kur’an sadece Araplara hitap ederdi” der. Peki gerçekten böyle mi? Gel birlikte bakalım, Kur’an kendi kendini nasıl tanıtıyor ve tarih boyunca, günümüzde bize nasıl rehberlik ediyor.

Kardeşim, nefis dediğimiz şey aslında insanın içindeki en büyük imtihan. Hepimiz onu tanıyoruz; bazen bizi öfkeye sürüklüyor, bazen sabırsızlığa. Kimi zaman hırsla gözümüzü karartıyor, kimi zaman da tembellikle geriye çekiyor. Kur’an bu yüzden nefse çok dikkat çekiyor; çünkü nefsi anlamadan kendimizi anlamamız mümkün değil.