Kur’an’da geçen “Allah’ın adının anılması” ifadesi, sürekli tekrar etmekten ziyade, Yüce Allah’ın kitabının anlayarak okunup hayata taşınmasıdır. Kur’an, hem ismini hem de muhtevasını zikir olarak belirtmektedir.
Uydurulmuş din anlayışına sahip kişiler, Kur’an’ın anlaşılmasının mümkün olmadığını ve bu konuda yalnızca din insanlarına danışmamız gerektiğini iddia ederler. Ancak bu görüş, Kur’an’ın özüne aykırıdır.
Kur’an, hayatın her alanında rehberlik eden bir kaynaktır. Bu bağlamda, Kur’an’ın insanlara sunduğu hidayet ve rahmet, onun en önemli özelliklerindendir. Kur’an’ın bu yönünü anlamak için, özellikle şu ayeti ele almak gerekir:
Günümüzde din anlayışımız, birçok insan için bir rahatlama ve günahlardan arınma aracı haline gelmiştir. Ancak bu süreç, çoğu zaman yüzeysel bir şekilde yaşanmakta ve gerçek anlamda bir dönüşüm sağlamaktan uzaktır.
Kur’an’a göre, ölünün arkasından yapılan hayrın ölüye hiçbir faydası yoktur. Ölüler adına hacca gitmek, kurban kesmek veya Kur’an okumak gibi uygulamalar, ölen kişinin ruhuna bir katkı sağlamaz. Her birey, yaptığı her eylemde, iyi veya kötü, yalnızca kendisi için sorumludur.
İslam tarihi boyunca, dinin çeşitli yorumları ve mezheplerin ortaya çıkması, Müslüman topluluklar arasında farklılıklar yaratmıştır. Nebi Muhammed döneminde ve dört halife döneminde, Hanefi, Şafi, Hambeli ve Maliki gibi mezheplerin varlığı söz konusu değildi.