Kur’an-ı Kerim, insanlara yol gösteren ve gerçekleri açıklayan ilahi bir rehberdir. Bu bağlamda, hak yalnızca Allah’tan gelmektedir. “Hüküm yalnız Allah’ındır ve hakikati sadece Allah söyler.” (Enam 57; Ahzab 4).
Zikir, İslam’da Allah’ı anmak ve O’na yönelmek anlamına gelir. Ancak bazı insanlar, zikir çekmek adına aşırı ve dikkat çekici davranışlar sergileyerek, ibadetlerini bu şekilde yerine getirdiklerini düşünmektedirler. Salya sümük yerlere yatanlar, bağıranlar, hoplayanlar ve zıplayanlar, kendilerine işkence yaparak bir tür ibadet gerçekleştirdiklerini sanıyorlar.
Kur’an’da geçen “Allah’ın adının anılması” ifadesi, sürekli tekrar etmekten ziyade, Yüce Allah’ın kitabının anlayarak okunup hayata taşınmasıdır. Kur’an, hem ismini hem de muhtevasını zikir olarak belirtmektedir.
Uydurulmuş din anlayışına sahip kişiler, Kur’an’ın anlaşılmasının mümkün olmadığını ve bu konuda yalnızca din insanlarına danışmamız gerektiğini iddia ederler. Ancak bu görüş, Kur’an’ın özüne aykırıdır.
Kur’an, hayatın her alanında rehberlik eden bir kaynaktır. Bu bağlamda, Kur’an’ın insanlara sunduğu hidayet ve rahmet, onun en önemli özelliklerindendir. Kur’an’ın bu yönünü anlamak için, özellikle şu ayeti ele almak gerekir:
Günümüzde din anlayışımız, birçok insan için bir rahatlama ve günahlardan arınma aracı haline gelmiştir. Ancak bu süreç, çoğu zaman yüzeysel bir şekilde yaşanmakta ve gerçek anlamda bir dönüşüm sağlamaktan uzaktır.