İslam’da dinin kaynağı Allah’ın vahyi olan Kur’an’dır. Hüküm koyma yetkisi yalnız Allah’a aittir ve insanın din adına duyduğu her bilgiyi Kur’an ölçüsünde değerlendirmesi gerekir.
“Hüküm yalnız Allah’ındır.” (Yusuf, 12/40)
Kur’an, inkârın çoğu zaman bilgi eksikliğinden değil, arzuların hakikatin önüne geçirilmesinden kaynaklandığını anlatır. İnsan bazen gerçeği görse bile onu kabul etmek istemez; çünkü hakka uymak, nefsin bazı isteklerini sınırlamayı gerektirir. Bu yüzden bazı insanlar, ilahi ölçülere göre yaşamak yerine kendi arzularını ölçü hâline getirmeyi tercih ederler.
İnsan hayatı boyunca sürekli bir yolun içindedir. Kimi zaman farkında olarak, kimi zaman farkında olmadan bir yön seçer. Kuran da insanı tam bu noktada durdurur ve şu soruyu sordurur:
“Hangi yoldasın?”
Çünkü Kuran’a göre mesele sadece inanıyorum demek değildir. Asıl mesele, hangi yolda yürüdüğündür. İnsan bazen kendisini doğru yolda sanırken aslında hakikatten uzaklaşabilir. Bazen de zor şartların içinde olmasına rağmen Allah’ın gösterdiği çizgide kalabilir. Bu yüzden Kuran’da “yol” kavramı çok önemlidir. Çünkü yol, insanın yönünü, niyetini ve hayat anlayışını temsil eder.
Günümüzde sık sık “yaratıcı” kelimesini duyuyoruz. Kimisi doğayı yaratıcı olarak görür, kimisi “evren kendi kendine oluştu” der. Hatta bazıları Allah ile “yaratıcı” kavramını ayrı düşünür. Oysa Kur’an’a baktığımızda iş çok net: Yaratıcı dediğimizde, tek bir isim çıkar karşımıza, o da Allah’tır.
Kur’an-ı Kerim, insanlara doğru yolu gösteren ve onları iyiliğe teşvik eden birçok öğüt ve ilke içermektedir. Fussilet Suresi’nin 33. ayeti, İslam davetinin özünü ve bu davetin ne denli önemli olduğunu vurgulayan derin bir anlam taşımaktadır. Ayette şöyle buyrulmaktadır: “Allah’a çağıran, salih amelde bulunan ve: ‘Gerçekten ben müslümanlardanım’ diyenden daha güzel sözlü kimdir?”
İsveç’te bir kişi Kur’an’ı yaktı. Haberi duyunca herkesin içi yandı. “Nasıl yapar böyle bir şey!” diye tepki gösterdik. Bu, doğal bir refleks elbette. Çünkü Kur’an bizim için sadece bir kitap değil, Allah’ın kelamı, insanlığa gönderilmiş ilahi bir rehberdir. Ama biraz durup düşünelim kardeşim; o kişi gerçekten neyi yaktı? Kâğıdı mı, mürekkebi mi, yoksa mesajı mı? Aslında yanan sadece kâğıt ve mürekkep oldu. Çünkü Kur’an’ın özü, onun ruhu yanmaz, yok olmaz. Allah’ın sözü ne ateşle ne inkârla tükenir.Kur’an’ın mesajı, kâinata yayılmış bir nur gibidir. Hiçbir el, o ışığı söndüremez. Allah insanı özgür yaratmıştır; kimseye inanma zorunluluğu koymamıştır.