UYDURULMUŞ DİN VE MUCİZE MASALLARI: KUR’AN’IN ORTAYA KOYDUĞU GERÇEK

Bugün uydurulmuş dinin en çok beslendiği, kitleleri efsanelerle uyuttuğu alanlardan biri, Nebi’ye atfedilen doğaüstü mucizelerdir. Ağaçların yürüyüp selam vermesi, taşların dile gelip konuşması, parmaklardan nehir gibi su fışkırması, kuru bir hurma kütüğünün çocuk gibi ağlaması, isrâ ve mi’râcın birer mitolojik anlatıya dönüştürülmesi, ayın gökyüzünde ikiye bölünmesi… Bu hikâyeler dinî kürsülerde, kitaplarda öyle bir üslupla anlatılıyor ki, sanki Kur’an bu olayları tek tek doğruluyormuş gibi bir hava oluşturulmuş. Oysa insan dalgınlığı bir kenara bırakıp Allah’ın kitabına döndüğünde, karşısında çok net, duru ve sarsıcı bir fotoğraf görüyor: Kur’an bu tür beşer üstü mucize taleplerini her seferinde reddediyor, Nebi’ye asla böyle bir rol veya görev vermiyor ve insanlığa sunulan asıl, kalıcı mucizenin yalnızca Kur’an olduğunu ilan ediyor.

Ankebut Suresi’nde Allah, Nebi’ye kendi kafalarındaki sihirbazvari mucizeleri isnat etmek isteyenlere bizzat cevap veriyor:

“Ona Rabbinden ayat (mucizeler) indirilmeli değil miydi?” dediler. De ki: “Ayat (mucizeler) Allah’ın katındadır. Ben ise sadece apaçık bir uyarıcıyım.” (Ankebut, 29/50)

Hiç fark ettin mi, bu tek cümle bile uydurulmuş dinin tüm o fantastik mucize literatürünü kökünden yıkmaya yeterlidir. Nebi’nin görevi doğaüstü gösterilerle insanları büyülemek değil, Allah’ın vahyini yalın ve apaçık bir şekilde insanlığa duyurmaktır. Uydurulmuş dinin iddia ettiği gibi ortada bir illüzyon veya doğa kanunlarını altüst eden şovlar yok; hakikatin akla ve kalbe hitap eden apaçık bildirimi var.

Ardından gelen ayette ise Allah, insan zihninin sahte arayışlarına karşı ilahi bir meydan okumada bulunuyor:

“Kendilerine okunan bu Kitap onlara yetmiyor mu? Şüphesiz bunda iman eden bir kavim için bir rahmet ve bir öğüt (hatırlatma) vardır.” (Ankebut, 29/51)

Eğer iddia edildiği gibi parmaklarından su akıtan, taşları konuşturan ya da gökteki ayı ikiye bölen bir Nebi portresi gerçek olsaydı, Allah mucize isteyen inkârcılara karşı neden bu olayları hiç örnek göstermiyor da doğrudan ve sadece Kur’an’ı adresliyor? “Size verdiğim şu olağanüstü olaylar yetmedi mi?” demiyor; “Kendilerine okunan bu Kitap onlara yetmiyor mu?” diyerek zihinleri vahyî bir sorgulamaya açıyor.

Ankebut Suresi bir sonraki ayetle bu tartışmaya son noktayı koyuyor:

“De ki: Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter. O, göklerde ve yerde ne varsa bilir. Batıla inanıp Allah’ı inkâr edenler var ya, işte onlar ziyana uğrayanların ta kendileridir.” (Ankebut, 29/52)

Yani bir elçinin doğruluğunun ve haklılığının delili, asırlar sonra rivayet kitaplarına doldurulan fantastik hikâyeler, kütük ağlamaları veya menkıbeler değil; Allah’ın bizzat indirdiği ve arkasında durduğu ilahi kelamdır.

Aynı ilke, ilahi bir kırmızı çizgi gibi Kur’an’ın birçok yerinde tekrar tekrar işleniyor. Örneğin Ra’d Suresi’nde inkârcıların bitmek bilmeyen o şov beklentisi ve elçinin duruşu şöyle anlatılır:

“İnkâr edenler, ‘Ona Rabbinden bir mucize indirilmeli değil miydi?’ derler. Sen ancak bir uyarıcıyım; her kavmin de bir yol göstericisi vardır.” (Ra’d, 13/7)

Bu ayet, Resul’ün görev tanımını tek bir keskin çizgiyle belirliyor: Gösteri yok, güç gösterisi yok, sadece tebliğ ve uyarı var. En’am Suresi’nde de müşriklerin büyük yeminler ederek mucize peşinde koştuğunu, derdi üzüm yemek olmayanların nasıl bir psikolojide olduğunu görüyoruz:

“Eğer kendilerine bir mucize gelirse ona mutlaka inanacaklarına dair en güçlü yeminleriyle Allah’a yemin ettiler. De ki: Mucizeler ancak Allah katındadır. O mucize geldiğinde de onların yine iman etmeyeceklerinin farkında değil misiniz?” (En’am, 6/109)

Kur’an burada, mucize yaratma gücünün asla bir insanın, bir nebinin elinde olmadığını, onun bunu kendi iradesiyle bir sihirbaz gibi gösterme yetkisine sahip kılınmadığını açıkça beyan ediyor.

Tam bu noktada, En’am Suresi’nin ilerleyen ayetlerinde Allah, Nebi’nin durduğu yeri ve kendi sınırlarını insanlara nasıl ilan etmesi gerektiğini en ufak bir açık kapı bırakmaksızın şöyle emrediyor:

“De ki: Ben size, ‘Allah’ın hazineleri benim yanımdadır’ demiyorum. Gaybı da bilmem. Size, ‘Ben bir meleğim’ de demiyorum. Ben sadece bana vahyolunana uyarım. De ki: Kör ile gören bir olur mu? Hiç düşünmüyor musunuz?” (En’am, 6/50)

Düşün ki, uydurulan din elçiyi neredeyse yarı-tanrısal bir güce ulaştırıp doğaya hükmeden bir figür haline getirirken, Kur’an ona “Hazineler bende değil, gaybı bilmem, melek de değilim” dedirtiyor. Ayetin hemen devamında ise meselenin körlük ile görmek, yani aklı kullanıp gerçek vahyi fark etmekle ilgili olduğu şu şekilde vurgulanıyor:

“Kendileri için Allah’tan başka ne bir dost ne de bir şefaatçi bulunmayan o hesap gününden korkanları bu vahy ile uyar ki, korunup sakınsınlar.” (En’am, 6/51)

İşte gerçek vizyon budur: Doğal dengeleri bozacak sahte gösteriler sunmak değil, insanları tek sığınak olan Allah’a karşı sorumluluk bilinciyle ve yalnızca “bu vahiy ile” uyarmak.

Peki, neden Allah insanların ısrarla istediği o göz boyayıcı somut mucizeleri göndermiyor? İsrâ Suresi bu sünnetullahı, yani ilahi yasayı açıkça ortaya koymaktadır:

“Bizi mucizeler göndermekten alıkoyan şey, öncekilerin onları yalanlamış olmasıdır. Nitekim Semûd kavmine açık bir mucize olarak o dişi deveyi verdik de ona zulmettiler (yalanladılar). Biz mucizeleri ancak korkutup uyarmak için göndeririz.” (İsrâ, 17/59)

Ayet, insanların sürekli yeni işaretler, olağanüstü olaylar istemesinin hakikate ulaşmaları için asla bir çözüm olmadığını haykırıyor. Çünkü sorun delil yetersizliği veya ayetlerin yokluğu değil; insanın mevcut ayetlere karşı kibirle takındığı kör tavırdır. Kur’an’a göre Allah’ın ayetleri zaten insanın çevresini ve iç dünyasını çepeçevre kuşatmıştır. Göklerin kusursuz işleyişinde, yeryüzünün dengesinde, insanın kendi yaratılış evrelerinde ve nihayet vahyin eşsiz mantık örgüsünde sayısız ayet bulunmaktadır.

Buna rağmen inkâr edenler, önlerindeki bu muazzam evrensel ve aklî ayetlerle yetinmeyip fantezi peşinde koşmuşlar, kendi istedikleri formatta tecessüm edecek mucizeler talep etmişlerdir. İsrâ 59. ayet, geçmiş insanlık tarihinden örnek vererek meselenin bir laboratuvar kanıtı eksikliği olmadığını, tamamen insanın ahlaki tercihi ve samimiyetiyle ilgili olduğunu gösterir. Bu yüzden Kur’an insanı yeni doğaüstü şovlar aramaya değil, Allah’ın zaten gözler önüne serdiği mevcut ayetler üzerinde derin derin düşünmeye (akletmeye) çağırır. Kalıcı ve gerçek delil, her çağda her insanın bakıp anlayabileceği rehber ayetlerdir.

Müşriklerin bu çocuksu ve inatçı beklentileri İsrâ Suresi’nin ilerleyen ayetlerinde adeta zirve yapar. Nebi’nin karşısına geçip akıl almaz şartlar öne sürerler:

“Dediler ki: ‘Bizim için yerden bir pınar fışkırtmadıkça sana asla inanmayacağız. Yahut senin hurmalıklardan ve üzümlüklerden oluşan bir bahçen olmalı, aralarından gürül gürül nehirler akıtmalısın. Veya iddia ettiğin gibi gökyüzünü parçalar halinde üzerimize düşürmelisin yahut Allah’ı ve melekleri karşımıza kefil olarak getirmelisin. Ya da altından bir evin olmalı yahut göğe yükselmelisin. Ancak bize oradan okuyacağımız bir kitap indirmedikçe göğe çıkmana da asla inanmayız!’ De ki: ‘Rabbimi tenzih ederim; ben elçi olan bir beşerden (insandan) başka bir şey miyim?’” (İsrâ, 17/90-93)

Bu çarpıcı manifesto, uydurulan dinin ürettiği uçan, kaçan, evrene yön veren sahte peygamber algısını yerle bir eder. “Ben elçi olan bir insandan başka neyim ki?” cümlesi, Nebi’nin hiçbir beşer üstü nitelik taşımadığını, tabiat kanunlarını değiştirecek ilahi bir güce sahip olmadığını açıkça ortaya koyar.

Furkan Suresi’nde de benzer itirazların feryadı duyulur:

“Şöyle dediler: ‘Bu ne biçim elçi? Yemek yiyor, çarşılarda geziyor! Ona kendisiyle birlikte uyarıcı olacak bir melek indirilseydi ya!’ Veya, ‘Kendisine bir hazine bırakılsaydı yahut ürününden yiyeceği bir bahçesi olsaydı ya!’” (Furkan, 25/7-8)

Şimdi düşünelim; eğer gerçekten iddia edildiği gibi kütüklerin ağladığı, ağaçların yerinden sökülüp selam durduğu, taşların konuştuğu doğaüstü bir atmosfer yaşansaydı, müşriklerin bu itirazları ve “bu nasıl elçi, bizim gibi yemek yiyor, çarşıda geziyor” şaşkınlıkları bu ayetlerde yer bulur muydu? Kur’an’ın büyük bir özenle çizdiği “insan nebi” profili ile uydurulmuş dinin mitolojilerden devşirerek kurguladığı “sihirbaz nebi” portresi arasında dağlar kadar fark vardır.

Toparlarsak, Kur’an’ın önümüze koyduğu tablo son derece berrak ve nettir: Son Nebi’nin insanlığa sihirbazlık yapma, doğayı bükme veya kendi iradesiyle mucize icat etme gibi bir görevi kesinlikle yoktur. Ona verilen, çağlar üstü, eskimeyen ve her nesle hitap eden tek bir mucize vardır; o da elimizdeki Kur’an’dır. Kur’an bu ilkeyi defalarca, farklı surelerde, farklı bağlamlarda tekrar ederek zihinlerde sağlamlaştırıyor. Buna rağmen, tefsirlerin ve siyer kitaplarının içine asırlar boyu İsrailiyat kokan mucize hikâyeleri enjekte edenler, aslında Allah’ın ayet ayet reddettiği sakat bir beklentiyi zorla Nebi’ye yüklemiş oluyorlar.

Kur’an’ın apaçık bir şekilde “Bu Kitap size yetmiyor mu?” diye haykırdığı bir dünyada; ağaçları yürüten, kütükleri ağlatan, ayı fiziki olarak ikiye bölüp dünyaya düşürme raddesine getiren efsanelere sarılmak, Allah’ın kitabındaki ölçüyü ve adalet terazisini terk etmek demektir. Kur’an’ın anlattığı, akla ve vahye dayalı duru din ile rivayetlerin gölgesinde uydurulmuş din arasındaki devasa uçurum da işte tam olarak burada, bütün çıplaklığıyla ortaya çıkmaktadır. Bizim görevimiz, uydurulmuş efsanelerin peşinden gitmek değil, yaşayan kalplere bu diri Kitap’la hayat vermektir.

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.
aydinorhon.com