UYDURULMUŞ DİN VE MUCİZE MASALLARI: KUR’AN’IN ORTAYA KOYDUĞU GERÇEK – Özet

Bugün uydurulmuş dinin en çok beslendiği alanlardan biri, Nebi’ye atfedilen mucizeler. Ağaçların selam vermesi, taşların konuşması, parmaklardan su fışkırması, kütüğün ağlaması, isrâ, mi’râc, ayın ikiye bölünmesi… Bunlar öyle anlatılıyor ki, sanki Kur’an bu olayları tek tek doğruluyormuş gibi bir hava oluşturulmuş. Oysa Allah’ın kitabına döndüğünde, çok net bir fotoğraf görüyorsun: Kur’an bu mucize taleplerini reddediyor, Nebi’ye böyle bir görev vermiyor ve asıl mucizenin yalnızca Kur’an olduğunu söylüyor.

Ankebut 50’de Allah, Nebi’ye mucize isnat edenlere bizzat cevap veriyor: “Ona Rabbinden ayat (mucizeler) indirilmeli değil miydi?” dediler. De ki: “Ayat (mucizeler) Allah’ın katındadır. Ben ise sadece apaçık bir uyarıcıyım.” Bu tek cümle bile mucizelerin uydurma olduğunu göstermeye yeterli. Nebi’nin görevi mucize göstermek değil, mesajı duyurmak. Uydurulmuş dinin anlattığı gibi doğaüstü gösteriler yok; hakikatin apaçık bildirimi var.

Ardından gelen Ayet 51’de Allah şöyle buyuruyor: “Kendilerine okunan bu Kitap onlara yetmiyor mu?” Bu ayet, müşriklerin mucize beklentisine karşı ilahi bir meydan okumadır. Allah, Nebi’ye verilen gerçek mucizenin Kur’an olduğunu söylüyor. Eğer parmaklardan su akıtan, taşlarla konuşan, ayı bölen bir Nebi olsaydı, Allah neden bunları örnek göstermiyor da doğrudan Kur’an’ı gösteriyor?

Ankebut 52 ise son noktayı koyuyor: “Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter.” Yani Nebi’nin doğruluğunun delili, rivayet kitaplarına yazılan hikâyeler değil; Allah’ın indirdiği kelamdır.

Aynı ilke Kur’an’ın birçok yerinde tekrar tekrar anlatılıyor. Ra’d 7’de Kur’an şöyle diyor: “Mucize istiyorlar. De ki: Ben ancak bir uyarıcıyım.” Bu ayet, Nebi’nin görev tanımını bir çizgiyle belirliyor. Gösteri yok, güç gösterisi yok, sadece tebliğ.

En’am 109’da müşrikler yemin ederek mucize istiyorlar: “Eğer bize bir mucize gelirse mutlaka inanacağız!” Ama Allah onların samimiyetsizliğini ortaya koyuyor: “Mucizeler sadece Allah katındadır.” Kur’an burada, mucizenin Nebi’nin elinde olmadığını, onun bunu gösterme yetkisine sahip olmadığını açıklıyor.

İsrâ 59. ayet, müşriklerin taleplerine verilen önemli bir cevabı içerir: “Bizi ayetler göndermekten alıkoyan şey, öncekilerin onları yalanlamış olmasıdır.” Ayet, insanların yeni ayetler istemesinin hakikate ulaşmaları için yeterli olmadığını ortaya koymaktadır. Çünkü sorun ayetlerin yokluğu değil, mevcut ayetlere karşı takınılan tavırdır.

Kur’an’a göre Allah’ın ayetleri insanın çevresini kuşatmıştır. Göklerde, yerde, insanın yaratılışında ve vahyin kendisinde sayısız ayet bulunmaktadır. Buna rağmen inkâr edenler, bunlarla yetinmeyip başka ayetler talep etmişlerdir. İsrâ 59. ayet, geçmişte de Allah’ın ayetlerini yalanlayanların bulunduğunu hatırlatmakta ve meselenin delil eksikliği değil, insanın tercihi olduğunu göstermektedir.

Bu nedenle Kur’an, insanları yeni işaretler aramaya değil, Allah’ın zaten önlerine koyduğu ayetler üzerinde düşünmeye çağırır. Kalıcı delil, her insanın görebileceği, akledebileceği ve değerlendirebileceği ayetlerdir. Kur’an da insanı bu ayetleri okumaya ve anlamaya davet eder.

İsra 90-93’te müşrikler Nebi’ye akıl almaz mucize talepleri sıralıyorlar: “Bize yerden bir kaynak fışkırt, göğe çık, yanımıza bir kitap indir!” Allah, Nebi’ye şöyle cevap vermesini söylüyor: “Rabb’imi tenzih ederim! Ben elçiden başka neyim ki?” Bu, Nebi’nin hiçbir beşer üstü özellik taşımadığını açıkça ortaya koyan bir ayettir.

Furkan 7-8’de de aynı itirazlar tekrarlanıyor: “Bu ne biçim elçi? Yemek yiyor, çarşıda geziyor. Ona bir melek indirilmeli değil miydi?” Eğer gerçekten kütükler ağlayan, ağaçlar selam veren, taşlar konuşan bir Nebi olsaydı, bu ayetler anlamsız olurdu. Kur’an’ın çizdiği Nebi ile uydurulmuş dinin çizdiği Nebi arasında dağlar kadar fark var.

Toparlarsak, Kur’an’ın ortaya koyduğu tablo çok berrak: Nebi’nin mucize gösterme görevi yok. Ona verilen mucize tek bir tanedir: Kur’an. Kur’an bu ilkeyi defalarca, farklı surelerde tekrar ederek sağlamlaştırıyor. Buna rağmen rivayetlerin içine mucize hikâyeleri ekleyenler, aslında Allah’ın reddettiği bir beklentiyi Nebi’ye yüklemiş oluyorlar.

Kur’an’ın “Bu Kitap yetmiyor mu?” dediği bir yerde, ağaçları konuşturan, kütükleri ağlatan hikâyelere sarılmak Allah’ın ölçüsünü bırakmak demektir. Kur’an’ın anlattığı din ile uydurulmuş din arasındaki fark da işte burada bütün açıklığıyla ortaya çıkıyor.

Aynı başlıktaki daha kapsamlı bilgiler için aşağıdaki web adresinde yer alan makaleyi inceleyebilirsiniz.

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.
aydinorhon.com