GÖĞÜN İLK DURUMU VE KOZMİK DÖNÜŞÜM

GÖĞÜN VE YERİN KUSURSUZ BAĞLANTI KODLARI

Şöyle bir gökyüzüne bak… Ufuk çizgisine baktığında yerin bittiği, göğün başladığı o sınırı net bir şekilde görebiliyorsun, değil mi? Bugün bizim için son derece net olan bu ayrım, varlığın ilk şafağında bambaşka bir senaryoya sahipti. Kur’an, evrenin ve üzerinde yaşadığımız bu dünyanın ilk anlarına dair perdeyi aralarken, önümüze modern insanın idrak etmekte zorlanacağı bir başlangıç tablosu koyar.

Bu tablo, karmaşık teorilerin ötesinde, doğrudan varlığın özüne yapılan Kur’an merkezli bir yolculuktur.

Bitişiklikten Ayrılığa: İlk Dokunuş

Zihnini her şeyin en başına, henüz insanın, ağaçların, nehirlerin ve hatta yıldızların olmadığı o ilk ana götür. Kur’an bize yerin ve göğün başlangıçta tek bir parça, birbirine sımsıkı kenetlenmiş bir bütün olduğunu söyler. Onlar ayrı dünyalar değil, aynı bütünün parçalarıydı.

“İnkâr edenler, göklerin ve yerin birbiriyle bitişik olduğunu görmediler mi? Biz onları ayırdık ve her canlıyı sudan yarattık. Hâlâ inanmayacaklar mı?” (Enbiyâ, 21/30)

Ayetin hitabındaki o sarsıcı soruyu fark ettin mi? “Görmediler mi?” Kur’an, bu bitişikliği ve ardından gelen ayrılmayı insanın aklına, tefekkürüne sunuyor. Gök ve yer o kadar iç içeydi ki, adeta bir kilit gibi kilitlenmişlerdi. Sonra mutlak irade devreye girdi ve bu bütünlüğü “yardı”, yani onları birbirinden ayırdı. Bu ayrılma, kaos getiren bir patlama değil; tam aksine, yaşamın yeşerebilmesi için tasarlanmış muazzam bir düzenin ilk adımıydı.

Duman Halindeki Gök ve İtaat

Peki, bu ayrılma anında gökyüzü nasıl bir yapıya sahipti? Henüz bugün gördüğümüz o berrak mavi atlas ya da geceyi süsleyen yıldızlar meydanda yoktu. Kur’an, göğün o ilk şekilsiz, ham halini çok çarpıcı bir kelimeyle tanımlar: Duman.

“Sonra duman halinde olan göğe yöneldi; ona ve yere, ‘İsteyerek veya istemeyerek gelin’ dedi. İkisi de, ‘İsteyerek geldik’ dediler.” (Fussilet, 41/11)

Gözünün önünde canlandırabiliyor musun? Alt tarafta şekillenmeye başlayan bir yeryüzü, üst tarafta ise henüz katmanlarına ayrılmamış, kapkaranlık bir duman halinde duran gökyüzü… Ve Yaratıcı bu iki kütleye hitap ediyor, onları bir düzene girmeye çağırıyor. Yerin ve o duman halindeki göğün “İsteyerek geldik” diyerek teslim olması, evrendeki her bir zerrenin o ilahi irade karşısında nasıl boyun eğdiğini gösteriyor. Gök, o duman halinden çıkarılmak ve yükseltilmek üzere emre amade bekliyordu.

Yükselen Gök ve Korunan Tavan

Bu boyun eğişin ardından gökyüzü olduğu yerde bırakılmadı. Yer aşağıda sabitlenirken, o duman halindeki gök yukarıya doğru çekildi, katmanlara ayrıldı ve muazzam bir yükseklik kazandı.

“Göğü de biz bina ettik ve şüphesiz biz onu genişletmekteyiz.” (Zâriyât, 51/47)

“Görmedin mi Allah, yerdeki olanları ve emriyle denizde akıp giden gemileri buyruğunuz altına verdi. Kendi izni olmaksızın yerin üzerine düşmesin diye göğü tutmaktadır. Şüphesiz Allah, insanlara karşı çok şefkatlidir, çok merhametlidir.” (Hac, 22/65)

Sanki üzerimize çökecekmiş gibi duran o devasa gök kütlesi, hiçbir direğe dayanmadan, sadece O’nun koyduğu kanunlarla tepemizde tutuluyor. Gök yükseltildi çünkü altındaki yeryüzünde bir hayat var edilecekti. Eğer gök o ilk günkü gibi yerle bitişik kalsaydı ya da duman haliyle üzerimize çökecek kadar yakın olsaydı, burada ne nefe alabilir ne de yürüyebilirdik.

Hayatın Özü: Suyla Gelen Canlılık

Yeri gökten ayıran, göğü duman halinden çıkarıp üzerimize emniyetli bir tavan yapan irade, bu düzenin içine en büyük mucizeyi, yani hayatı yerleştirdi. Enbiyâ Suresi 30. ayetin sonunda, yerin ve göğün ayrılmasının hemen ardından şu çarpıcı ilan gelir: “Ve her canlıyı sudan yarattık.”

Burada durup düşünmek gerekir. Kur’an, karmaşık biyolojik formüllere girmeden, çölde yaşayan bir insanın da, modern laboratuvardaki bir bilim insanının da inkar edemeyeceği en yalın gerçeği söyler. İster toprağın bağrından çıkan bir bitki, ister yeryüzünde yürüyen bir canlı olsun; hepsinin özü, mayası ve hayatta kalma şartı suya bağlanmıştır. Su, yaratılışın temel harcı kılınmıştır.

Göklerin o dumanlı ilk halini, yerle olan eski bağını, ardından büyük bir nizamla yükseltilişini ve yeryüzünde suyla başlayan o canlılık mucizesini düşündüğünde sence de her şey tek bir amaca hizmet etmiyor mu? Bu muazzam tablo, tesadüflerin değil, her şeyi en ince ayrıntısına kadar hesaplayan tek bir Yaratıcı’nın eseri olduğunu haykırmıyor mu?

Gerçek olan Allah’ın lütfu, hata ise benim aczimdendir.

Selam ve esenlik, hakikati duyanların üzerine olsun.
aydinorhon.com