Kur’an, müminlere Allah’ın bütün elçilerine ayrım yapmadan iman etmelerini emreder. Bu, Nebi Musa’yı, Nebi İsa’yı ve diğer bütün nebileri Allah’ın gönderdiği elçiler olarak kabul etmek anlamına gelir. Aynı şekilde Allah’ın onlara indirdiği vahiylerin hak olduğuna da iman edilir.
Kur’an, müminlere Allah’ın bütün elçilerine ayrım yapmadan iman etmelerini emreder. Bu, Nebi Musa’yı, Nebi İsa’yı ve diğer bütün nebileri Allah’ın gönderdiği elçiler olarak kabul etmek anlamına gelir. Aynı şekilde Allah’ın onlara indirdiği vahiylerin hak olduğuna da iman edilir.
Kur’an’da Allah’ın bazı nebileri diğerlerine üstün kıldığı bildirilir. Ancak bu üstünlük, bir nebinin diğerinden daha değerli olduğu anlamına gelmez. Kur’an aynı zamanda müminlere, Allah’ın bütün elçilerine ayrım yapmadan iman etmelerini emreder. Bu nedenle üstünlük, Allah’ın her nebiye verdiği farklı görevler, sorumluluklar ve örnek özelliklerle ilgilidir.
Kur’an-ı Kerim, nebilerin hayatlarını ve onlara yönelik talepleri ele alırken, bu taleplerin benzerliklerini de vurgular. Nebi Musa ve Nebi Muhammed, her ikisi de Allah’ın elçileri olarak, toplumlarına doğru yolu göstermekle yükümlüydüler. Aşağıda, bu konuyla ilgili bazı ayetler incelenecektir.
İslam inancına göre insanı diğer tüm yaratılanlardan ayıran, onu yeryüzünün halifesi kılan en temel vasıf akıl ve düşünme yetisidir. Kur’an-ı Kerim’de onlarca ayette geçen “Akletmez misiniz?”, “Düşünmez misiniz?” gibi ilahi çağrılar, bu yetilerin sadece biyolojik birer özellik değil, aynı zamanda taşınması gereken en büyük emanet olduğunu gösterir.
1) Kur’an’da “el” (yed) kelimesi her zaman fiziksel organ anlamında kullanılmaz. Güç, yetki ve otorite anlamlarında da kullanılır. Örneğin, “Allah’ın eli onların ellerinin üzerindedir.” (Fetih 48:10) ayetinde “el” kelimesi fiziksel organ anlamında değil, kudret ve otorite anlamında kullanılmıştır. Bu nedenle Maide 5:38’deki “el” ifadesinin de mecazî anlam taşıyabileceği savunulmaktadır.