Bugün bakıyoruz, Müslüman ülkeler ekonomik, bilimsel ve askeri anlamda geri kalmış durumda. Dillerde “Allah bize yardım etsin” duası dolaşıyor ama bir türlü beklenen yardım görünmüyor. Peki neden? Kur’an bu soruya net cevaplar veriyor.
Farkında mısın, günümüzde insanların çoğu Allah’a yönelmek yerine, insanlara yöneliyor. Şeyhler, gavslar, kutuplar… Sanki onlar olmadan Allah’a ulaşamayacakmışız gibi bir inanç yerleşmiş durumda. Oysa İslam’ın temeli “yalnızca Allah’a kulluk etmek”tir. Her türlü hamd ve yücelik sadece O’na aittir. Fatiha Suresi 2. ayette “Hamd, âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.” buyuruluyor. Fatır Suresi 10’da “İzzet bütünüyle Allah’ındır.” denirken, Müddessir Suresi 3. ayette de “Rabbini yücelt.” ifadesiyle, bu gerçek bir kez daha vurgulanıyor. Yani, Allah’tan başkasına paye vermek, O’nun hakkını başkasına taşımaktır.
Hayatın en ağır anlarından biri bir insanın ölüm haberini almaktır. Böyle bir durumda dilimizden neredeyse otomatik olarak şu cümle dökülür: “Allah rahmet eylesin.” Bu, aslında güzel bir temennidir. Ama Kur’an’a göre herkes için aynı şekilde söylenebilir mi? İşte burada ölçüyü Allah belirliyor.
Kur’an, insanın hayat yolculuğunda eline tutuşturulmuş en güvenilir pusuladır. Daha ikinci suresinde, yani Bakara’da, bu pusulanın nasıl kullanılacağını bize anlatır. Bakara 2. ayet der ki:
“Bu kitap, kendisinde asla şüphe olmayan, muttakiler için bir rehberdir.”
İnsanlarda genellikle bir inanç vardır: “Allah ne yazdıysa onu görürüz.” Başımıza kötü bir iş geldiğinde hemen “mukadderat” deriz. Halbuki Kur’an, başımıza gelen kötülüklerin çoğunun kendi ellerimizle yaptıklarımızdan kaynaklandığını açıkça bildirir. Yani kötü olanın kaynağı insanın kendi iradesidir; Allah sadece ölçüyü, düzeni ve yasaları koymuştur.
Kehf Suresi’nde anlatılan Musa ile “kul” arasındaki yolculuk, Kur’an’ın en derin temsillerinden biridir. Çoğu kişi bu anlatımı bir “kıssa” olarak görür ama Kur’an’ın açık ifadesine baktığımızda bunun bir darb-ı mesel yani temsili bir öğreti olduğunu fark ederiz. Zaten Allah, o kişi hakkında “katımızdan rahmet verilmiş ve özel bir bilgi öğretilmiş kul” der. Bu ifade bize çok önemli bir kapı açar: Burada anlatılan aslında bir şahsın hayat hikâyesi değil, insanlığa ve hayatın anlamına dair evrensel bir mesajdır.