Kategori: Kısa Kısa

Kur’an’ın en temel kavramlarından biri “hidayet”tir. Hidayet, doğru yol, hakka yönelme, Allah’ın gösterdiği istikamet üzere yaşama demektir. Yani insanın karanlıktan aydınlığa, sapıklıktan doğruya, cehaletten ilme çıkmasıdır. Hidayet, yalnızca bilgi değil, aynı zamanda kalbin Allah’a yönelmesi, aklın ve iradenin O’nun gösterdiği ölçülerle uyumlu hale gelmesidir.

Kardeşim, Kur’an’da en çok tartışılan kavramlardan biri “ulû’l-emr”dir. Çünkü yanlış yorumlandığında, yöneticilere veya bazı dinî otoritelere sınırsız itaat edilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Oysa Kur’an, bu konuda net ölçüler koyar ve insanlara mutlak otorite tanımaz.

“Muhammed ne yaptıysa biz de yapmak zorundayız. O bir şey yaptıysa, dinin parçası olduğu içindir.”
Hatta öyle bir noktaya geliyor ki, Nebi’nin sakal bırakması, sağ elle yemek yemesi ya da misvak kullanması bile “sünnet” olarak kabul edilip dinleştirilmiş.

Kur’an’da “halife” kavramı üzerine düşündüğümüzde, aslında çok temel bir noktada büyük bir yanlış anlaşılma olduğunu görüyoruz. Bugün birçok kişi “halifelik” deyince aklına siyasi otoriteyi, hükümdarlığı, hatta dini liderliği getiriyor. Oysa Kur’an’a baktığımızda, Rabbimizin “halife”yi insana yüklediği bir görev ve sorumluluk olarak tanıttığını görüyoruz. Bu, insanların bir kısmına özel verilmiş bir yetki değil, her insanın yaratılışla birlikte üstlendiği bir emanettir.

Değerli kardeşim, hepimizin kulağına bir şekilde çalınmıştır şu ifadeler: Mehdi gelecek, Deccal çıkacak, güneş batıdan doğacak, Dabbetü’l-Arz ortaya çıkacak, İsa gökten inecek… Liste uzar gider. Peki, gerçekten Kur’an böyle bir “kıyamet alametleri listesi” sunuyor mu?

Kardeşim, bugün en çok kafa karıştıran konulardan biri şudur: Din birilerinin geçim kapısı olabilir mi? Kimileri dini kullanarak itibar, makam ya da para kazanmayı doğal görür. Hatta dinden geçinmeyi, sanki dine hizmetmiş gibi sunarlar. Oysa Kur’an’a baktığımızda ve Nebi Muhammed’in hayatını incelediğimizde durum bambaşkadır.