Kur’an’a göre Allah katında geçerli olan tek din İslam’dır. Bu dine teslim olan kişiye ise “Müslüman” denir. Her kim Allah’a, ahiret gününe iman eder ve salih amel işlerse, o kişi Allah katında ecir kazanır. Ancak bu iman ve amel, Allah’ın gönderdiği vahye uygun olmalıdır. Günümüzde ise bu vahiy yalnızca Kur’an’dır.
Kur’an’daki sade görünen bazı kelimeler, derin semboller taşır. Yusuf Suresi’nde geçen “hükümdarın su kabı” da bunlardan biridir. Yusuf, öz kardeşi Bünyamin’in yüküne bu kabı yerleştirerek onu yanında tutmayı hedefler. Ancak bu plan basit bir taktik değil; merhametle örülmüş, adaletli bir stratejidir.
Sevgili kardeşim, Kur’an’da anlatılan İbrahim’in oğlunu boğazlaması meselesi çok bilinen ama az düşünülen bir kıssadır. Bu olay, Saffat suresinde geçer ve yüzeyden okunduğunda birçok insanın zihninde “kurban bayramı”na dair bir çağrışım oluşur. Oysa ayetleri dikkatlice okuduğumuzda, bu olayın fiziksel bir kurbanla değil, bilinçli bir teslimiyetle ilgili olduğu görülür. Kur’an bu kıssayı bir ibret, bir sınav ve bir öğüt olarak önümüze koyar. Şimdi gelin, adım adım birlikte inceleyelim.
Bugün seninle paylaşmak istediğim en temel hakikat şu: Hak, sadece ve sadece Allah’tandır. O’nun dışında hiçbir insan topluluğu, hiçbir cemaat, hiçbir sistem ya da kişi mutlak doğruyu temsil edemez. Çünkü hüküm koyma yetkisi yalnız Allah’a aittir. Rabbimiz bu gerçeği bize şöyle bildiriyor:
Kardeşlerim, şöyle bir soruyla başlayalım:
Kur’an’da neden “resul’e itaat edin” denmiş de “nebiye itaat edin” denmemiş?
İkisi aynı kişi olabilir ama görevleri aynı değil. Kur’an’da geçen bu ayrım boşuna değil.
Bugün gel seninle önemli bir meseleyi konuşalım. Öyle bir konu ki, neredeyse her Müslümanın zihninde kendine bir yer bulmuş: “Elbet biri gelir, bizi kurtarır…”
Kimine göre bu kişi bir nebi, kimine göre bir evliya, kimine göre bir şeyh… Ne yaparsak yapalım, sanki biri bizi tutacak da ateşten çekecek zannediyoruz. Bu yüzden çoğu zaman Allah’a kul olmak yerine, birilerinin gölgesine sığınmayı daha güvenli buluyoruz.