Kategori: Kısa Kısa

Kardeşim, bir haber duyduğunda, hele ki bu dinle ilgiliyse, tepkin ne oluyor? “Doğru mu acaba?” mı diyorsun, yoksa “Bunu Kur’an söylüyor mu?” diye mi soruyorsun? İşte aradaki fark tam da imanla zan arasındaki farktır. Çünkü bir konuda Kur’an’la teyit yapmadan inandığımızda, aslında Allah’a değil; o bilgiyi söyleyen kişiye, mezhebe, hocaya ya da geleneğe iman etmiş oluyoruz. Oysa Kur’an’ın bizden istediği iman; Allah’tan gelen apaçık bilgiye, yani ayetlere dayanan bir iman. Kafamıza göre değil, kulaktan dolma değil… Doğrudan Allah’a dayanarak.

Kur’an’da geçen meşhur olaylardan biri, Bakara Suresi’nde anlatılan “ineğin bir parçasıyla ölüye vurma” meselesidir. (Bakara 2:72-73) Bu olay yüzeyde bir mucize gibi görünse de, aslında derin bir mesaj içerir: Gerçek diriliş, ölü bedenlerin değil; ölü kalplerin, donuk zihinlerin ve mühürlü akılların diriltilmesidir.

Kur’an’ı anlamaya çalışırken bazen bazı ayetler bizi zorlar. Hele ki geçmişte duyduklarımızla Kur’an’dakiler çatışıyorsa, işte orada durup düşünmek gerekir. Bugün birlikte Maide Suresi 38 ve 39. ayetlere bakalım. Hani şu çok konuşulan “el kesme” ayeti…

Kardeşim, Kur’an’da dinin sahibi ve hükmün tek sahibi sadece Allah’tır. İnsanların, hele hele din adına hüküm vermeye kalkışanların, Allah’ın sınırlarını aşmaması gerekir. Çünkü din, heveslere, kişisel görüşlere, geleneklere göre şekillenen bir şey değildir.

Kardeşim, şu soruyla başlayalım: Allah’ın dininde bir şeyh olur mu? Bir şıh, bir kutup, bir gavs? “Allah’tan başka dostlar edinenler…” (Şura 6) diye başlayan ayetleri okuyan biri için bu mümkün mü gerçekten? Hayır, çünkü İslam’da ne ruhbanlık vardır, ne ayrıcalıklı sınıf, ne de kimseye kutsallık atfedilir.

Kardeşim, artık yüksek sesle söyleme vakti geldi: İslam, saraylarda gösteriş yapanların değil; alın teriyle yaşayan, hakkı çiğnenmiş mazlumların dinidir. Ama bugün bu gerçek neredeyse tamamen tersine çevrildi. Din anlatanların makamları, arabaları, ofisleri, özel korumaları, protokol yerleri var. Peki ama bu neyin dini?