İnsan, dünyaya gözünü açtığı andan itibaren farkında olsun ya da olmasın bir arayışın içine düşer. Çocukken bu arayış “Bu neden böyle?” sorusuyla başlar, büyüdükçe “Ben kimim, nereye gidiyorum?” sorusuna dönüşür. Hayat ilerledikçe sorular değişir ama arayış bitmez. Çünkü insan, sadece yemek içmek için yaratılmamıştır. İçinde, doğruyu bulma isteği vardır.

Geçtiğimiz günlerde bir adamın Kur’an-ı Kerim’i yaktığını duyduk. İçimiz acıdı. “Bu nasıl bir saygısızlık?” dedik. Haklıyız. Çünkü Kur’an bizim için sıradan bir kitap değildir. O, Allah’ın kelamıdır. Bize yol göstermek için gönderilmiştir.

İnsan hayatı çoğu zaman sıradan sanır. Doğar, büyür, yaşar ve ölür. Bu döngü o kadar alışıldık hale gelir ki, arkasındaki kudret fark edilmez. Oysa Kur’an, insanı tam bu noktada durdurur. Hayata dikkatle bakmasını ister. Çünkü hayat dediğimiz şey, insanın elinde olan bir süreç değildir. Ne başlangıcı, ne devamı ne de yeniden var oluşu…