Günümüzde din anlayışımız, birçok insan için bir rahatlama ve günahlardan arınma aracı haline gelmiştir. Ancak bu süreç, çoğu zaman yüzeysel bir şekilde yaşanmakta ve gerçek anlamda bir dönüşüm sağlamaktan uzaktır.
Kur’an’a göre, ölünün arkasından yapılan hayrın ölüye hiçbir faydası yoktur. Ölüler adına hacca gitmek, kurban kesmek veya Kur’an okumak gibi uygulamalar, ölen kişinin ruhuna bir katkı sağlamaz. Her birey, yaptığı her eylemde, iyi veya kötü, yalnızca kendisi için sorumludur.
İslam tarihi boyunca, dinin çeşitli yorumları ve mezheplerin ortaya çıkması, Müslüman topluluklar arasında farklılıklar yaratmıştır. Nebi Muhammed döneminde ve dört halife döneminde, Hanefi, Şafi, Hambeli ve Maliki gibi mezheplerin varlığı söz konusu değildi.
Kardeşim, tarihe dönüp baktığımızda, Allah’ın gönderdiği tüm elçilerin tek bir ortak yönü olduğunu görürüz: Hepsi insanları yalnızca Allah’a ve O’nun kitabına çağırmıştır. Hiçbir elçi, “Bana bağlanın, benim sözlerime tapının, benim sünnetime uyun” dememiştir. Onların daveti hep aynıydı: “Allah’a yönelin, O’nun indirdiği kitaba sarılın.” Çünkü dinin özü budur; kulluğun yalnızca Allah’a yapılması ve hayatın yalnızca O’nun hükümleriyle şekillenmesidir.
Kardeşim, bugün din adına etrafımıza bakınca çok farklı manzaralar görüyoruz. Bir tarafta mezhepler, tarikatlar, cemaatler; diğer tarafta kandiller, türbeler, dualar ve uygulamalar… Peki bunların hangisi gerçekten Allah’ın kitabında var? İşte tam burada ciddi bir sorgulama yapmak gerekiyor.
Bize neler haram kılındı:
1) Leş
2) Kan
3) Domuz eti
4) Allah dışı başkalarının adına kesilmiş hayvan eti.