Ay: Eylül 2026

Kur’an’da anlatılan helâk kıssalarına dikkatle bakıldığında, karşımıza yalnızca geçmişte yaşamış toplumların başına gelen olaylar çıkmaz. Bu kıssalar, insanlığın değişmeyen bir gerçeğini gözler önüne serer. Toplumlar bir anda çökmez, ahlaki bozulma bir gecede ortaya çıkmaz. Bir toplumun helâke sürüklenmesi de sebepsiz ve ani bir felaketle başlamaz. Önce düşünce ve değer dünyasında bir bozulma meydana gelir, doğru ile yanlış arasındaki sınırlar kaybolmaya başlar. Ardından adalet zedelenir, güçlü olanın sözü hakikatin önüne geçer ve zulüm hayatın sıradan bir parçası hâline gelir. Sonunda ise toplum, kendi elleriyle hazırladığı çöküşle yüzleşir. Bu nedenle Kur’an’da anlatılan tufan, deprem, kasırga veya korkunç ses gibi olaylar asıl sebep değildir. Bunlar, uzun zamandır içten içe çürümüş bir yapının son sahnesidir. Asıl çöküş, vahyin rehberliğinin terk edilmesiyle başlar.

Bir insana “Ayet nedir?” diye sorsanız, büyük ihtimalle şu cevabı alırsınız: “Kur’an’daki cümlelerdir.” Bu cevap yanlış değildir fakat eksiktir. Daha önemlisi, ayet kavramını sadece Kur’an’ın içindeki numaralandırılmış cümlelere indirgemek, Kur’an’ın bu kelimeye yüklediği geniş anlamı daraltmakta ve bazı ayetlerin yanlış anlaşılmasına sebep olmaktadır.

Kur’an’da ayet kelimesi sadece vahiy cümleleri için kullanılmaz. Allah’ın varlığını, kudretini, ilmini ve yaratmasını gösteren olaylar, varlıklar, deliller ve olağanüstü işaretler de ayet olarak ifade edilir. Ayet; işaret, belirti, delil ve insanı kendisinden daha büyük bir hakikate götüren gösterge anlamına gelir. Bu nedenle Kur’an’da “ayet” kelimesini gördüğümüz her yerde otomatik olarak “Kur’an’daki bir cümle” anlamını vermek doğru değildir. Kelimenin geçtiği bağlama bakmak gerekir.