Kategori: Makale

Tevhid, çoğumuzun zihninde sadece teorik bir inanç maddesi, “Allah birdir” bilgisinden ibaret bir kalıp gibi durur. Oysa tevhid, kuru bir bilgi olmanın çok ötesinde, insanın iç dünyasını ilmek ilmek işleyen, kalbine yön veren canlı bir bilinç hâlidir. Günlük koşturmacanın içinde kalbinin dağıldığını, zihninin bulandığını ve hayatın yükünün omuzlarına bindiğini hissettiğin anları düşün. İşte bu içsel dağınıklık, aslında tevhid hakikatinin içimizde ne kadar kök saldığıyla doğrudan bağlantılıdır. Kur’an bize kalbin çalışma prensibini çok net bir şekilde açıklar. İnsan kalbi, yaratılışı gereği ancak kendi kaynağına, Rabb’ine yöneldiği ölçüde ritmini bulur ve sakinleşir.

Hayatın kendi ritmi içinde akıp giden fizyolojik süreçler, Yüce Allah’ın insan bedeni ve doğası için takdir ettiği birer fıtrat yasasıdır. Kadınların belirli periyotlarla yaşadığı adet dönemi de bu doğal, sağlıklı ve yaratılıştan gelen süreçlerin başında yer alır. Ancak ne yazık ki tarih boyunca geleneksel algılar, kültürel tortular ve Kur’an merkezli olmayan yorumlar, bu doğal evreyi kadının adeta hayattan, toplumdan ve dinden tecrit edildiği bir “kirlilik” dönemine dönüştürmüştür. Peki, Yaratan’ın insanlığa rehber olarak gönderdiği Kitab’a baktığımızda durum gerçekten böyle mi? Hiç düşündün mü; Allah katında insanın kendi iradesi dışında gerçekleşen biyolojik bir süreç, onun Yaratanı ile olan dikey bağlarını koparmaya sebep olabilir mi?

Hayatında hiç hak etmediği bir koltuğa oturan, sadece tanıdıkları var diye bir makama getirilen birini gördün mü? Muhtemelen görmüşsündür ve o an içinde uyanan o derin adaletsizlik duygusunu çok iyi hatırlıyorsun. İşte toplumları içten içe çürüten, insanları hayata küstüren en büyük virüs budur: İlkesizlik ve liyakatsizlik. Kur’an bu meseleye çok net bir teşhis koyar ve toplumsal düzenin kalbine iki sarsıcı kavramı yerleştirir: Adalet ve liyakat.

Gözlerini kapat ve kendini devasa, lüks bir sarayda hayal et. Karşında ülkenin en güçlü, en acımasız diktatörü Firavun var. Arkasında orduları, yanında ise halkı algı oyunlarıyla, sahte ideolojilerle ve propagandalarla kandıran dönemin en büyük elitleri, yani akademisyen büyücüleri duruyor. Sen ise oraya cebinde paran, arkanda ordun olmadan, sadece elinde sıradan bir tahta parçasıyla, bir koyun çobanı değneğiyle giriyorsun.

İnsanları aldatmanın en kolay yollarından biri, doğru sözleri yanlış amaçlar için kullanmaktır. Tarih boyunca bunun sayısız örneği yaşanmıştır. Hatta bazen hakikat adına ortaya çıkanlar bile hakikatin kendisini değil, onun görüntüsünü kullanmışlardır. Din alanında da benzer bir durum vardır. Kur’an’ın sözlerini okumak başka, Kur’an’ın ne söylediğini anlamak başkadır.

Kur’an’ın rehber oluşu, sadece teorik bir iddia değildir. İnsan hayatına baktığında bunun izlerini çok net görürsün. Modern insanın en büyük problemi bilgi eksikliği değil, yön eksikliğidir. Herkes bir şeyler biliyor, herkes konuşuyor ama kimse nereye gittiğini tam olarak bilmiyor. Kur’an’ın “rehber” olarak tanımlanması bu yüzden hayati bir anlam taşır. Rehber, sana sadece bilgi vermez; istikamet kazandırır.