Günümüzde sık sık “yaratıcı” kelimesini duyuyoruz. Kimisi doğayı yaratıcı olarak görür, kimisi “evren kendi kendine oluştu” der. Hatta bazıları Allah ile “yaratıcı” kavramını ayrı düşünür. Oysa Kur’an’a baktığımızda iş çok net: Yaratıcı dediğimizde, tek bir isim çıkar karşımıza, o da Allah’tır.
Bugün bakıyoruz, Müslüman ülkeler ekonomik, bilimsel ve askeri anlamda geri kalmış durumda. Dillerde “Allah bize yardım etsin” duası dolaşıyor ama bir türlü beklenen yardım görünmüyor. Peki neden? Kur’an bu soruya net cevaplar veriyor.
Kur’an’da geçen “tesbih” Arapçada kök anlamına baktığımızda “sebaha” yüzmek, akıp gitmek demek. Yani bir şeyin kendi yaratılış amacına uygun olarak yol alması. İşte bu yüzden tesbih, tüm canlıların Allah’ın belirlediği kanunlara uygun şekilde varlığını sürdürmesi anlamını taşıyor.
Farkında mısın, günümüzde insanların çoğu Allah’a yönelmek yerine, insanlara yöneliyor. Şeyhler, gavslar, kutuplar… Sanki onlar olmadan Allah’a ulaşamayacakmışız gibi bir inanç yerleşmiş durumda. Oysa İslam’ın temeli “yalnızca Allah’a kulluk etmek”tir. Her türlü hamd ve yücelik sadece O’na aittir. Fatiha Suresi 2. ayette “Hamd, âlemlerin Rabbi Allah’a mahsustur.” buyuruluyor. Fatır Suresi 10’da “İzzet bütünüyle Allah’ındır.” denirken, Müddessir Suresi 3. ayette de “Rabbini yücelt.” ifadesiyle, bu gerçek bir kez daha vurgulanıyor. Yani, Allah’tan başkasına paye vermek, O’nun hakkını başkasına taşımaktır.
Hayatın en ağır anlarından biri bir insanın ölüm haberini almaktır. Böyle bir durumda dilimizden neredeyse otomatik olarak şu cümle dökülür: “Allah rahmet eylesin.” Bu, aslında güzel bir temennidir. Ama Kur’an’a göre herkes için aynı şekilde söylenebilir mi? İşte burada ölçüyü Allah belirliyor.
Kur’an, insanın hayat yolculuğunda eline tutuşturulmuş en güvenilir pusuladır. Daha ikinci suresinde, yani Bakara’da, bu pusulanın nasıl kullanılacağını bize anlatır. Bakara 2. ayet der ki:
“Bu kitap, kendisinde asla şüphe olmayan, muttakiler için bir rehberdir.”