Allah’ın resuller aracılığıyla gönderdiği vahye inanıp o yolda yürüyenler.
Vahyi ve elçileri reddeden, zulmeden ve iman edenlere düşman olanlar.
İman etmemesine rağmen, Müslümanlara zarar vermeyen ve anlaşmalı olanlar.
Kur’an elbette okunacaktır. Güzel sesle okunması, harflerinin doğru telaffuz edilmesi ve ona gereken saygının gösterilmesi de önemlidir. Ancak Kur’an sadece tecvit kurallarıyla okunup raflara kaldırılacak bir kitap değildir. O, insanı karanlıktan aydınlığa çıkarmak, düşünceyi düzeltmek, hayatı inşa etmek ve insanı Allah’a kul kılmak için indirilmiştir.
Bu bölümde ele alınan temel mesele, hadislerin varlığı değil; dinin ölçüsünün ne olduğudur. Hadis kitaplarının Nebi Muhammed’in vefatından yaklaşık iki asır sonra derlenmiş olması, bu rivayetlerin din adına mutlak ölçü kabul edilip edilemeyeceği sorusunu gündeme getirmektedir.
İslam dininde en temel soru şudur: Allah, insanı hidayete ulaştıracak kitabı eksik mi indirdi, yoksa eksiksiz mi? Bu soruya vereceğimiz cevap, din anlayışımızın temelini belirler.
Eğer Kur’an eksiksiz ise, din adına ortaya konulan her söz önce Kur’an’a arz edilmelidir. Eğer Kur’an’ın açıklamadığı hükümleri insanlar daha sonra tamamladı deniliyorsa, o zaman şu soru kaçınılmaz olur: Allah tamamlamadığı bir dini mi indirdi?
Kur’an’ın en açık ilkelerinden biri, Allah’ın gönderdiği resüller arasında fark gözetilmemesidir. Hangi topluma gönderilmiş olursa olsun, her resul aynı kaynaktan vahiy almış, aynı hakikati insanlara iletmiş ve aynı görevi üstlenmiştir. Bu yüzden Allah, “Onlardan hiçbirini ayırmayız.” (Bakara 136, Bakara 285) diyerek resülleri eşitlemiş, insanlara da bu ilkeyi benimsemelerini emretmiştir.
Nebi İbrahim, Allah’a ölülerin nasıl diriltileceğini sorar. Bu soru, ahiret hayatındaki dirilişi ve iman edenlerin kalbinin tatminini öğrenmek içindir. Ölüler, dünya hayatında hayati fonksiyonlarını kaybetmiş olanlar ve yalnızca ahirette dirilecektir