Kur’an’a bütünlüğü içinde baktığımızda, bugün “Kurban Bayramı” adıyla bildiğimiz bayramın bu isimle ve geleneksel biçimiyle Kur’an’da yer almadığını görürüz. Kur’an’da “ıyd” kelimesi de yalnızca bir yerde, Mâide 5/114’te geçer. Buna karşılık kurban kavramı Kur’an’da çok daha geniş bir anlam taşır.
Zina cezası denildiğinde geleneksel anlayışta recm, yani taşlayarak öldürme akla gelir. Ancak Kur’an’a baktığımızda zina için açık hükmün yüz değnek olduğu görülür:
Zina cezası denildiğinde bugün birçok insanın zihninde ilk olarak taşlayarak öldürme, yani recm cezası canlanıyor. Özellikle geleneksel din anlayışında recm, evli bir kadın veya erkeğin zina etmesi hâlinde uygulanması gereken dinî bir hüküm gibi anlatılıyor. Oysa burada çok daha temel bir soru sormamız gerekiyor: Bir hükmün dinî hüküm olabilmesi için kaynağı nedir?
“Kur’an’ı Türkçe okursan imanın sarsılır, meal okuma” anlayışı Kur’an’ın mesajıyla bağdaşmaz. Allah, ayetleri okunan müminlerin imanlarının arttığını bildirir.
“O’nun ayetleri kendilerine okunduğunda imanlarını artırır.” (Enfâl, 8/2)
Kur’an’ı Türkçe okuyan insanın imanının sarsılacağı, hatta meal okumanın insanı yanlış yollara götüreceği şeklinde bazı sözler söyleniyor. “Meal okumayın”, “Kur’an’ı herkes anlayamaz”, “Meal okuyan kafir olur” gibi ifadelerle insanların Kur’an’ın anlamından uzak tutulduğu görülüyor. Peki gerçekten Kur’an’ı anlayarak okumak insanın imanını sarsar mı? Bu sorunun cevabını insanların sözlerinde değil, Allah’ın kitabında aramak gerekir.
“Zekât farzdır, sadaka sünnettir” şeklindeki ifade, Kur’an’ın yaptığı bir sınıflandırma değildir. Kur’an; dinî hükümleri farz, vacip ve sünnet şeklinde derecelendirmez. Ölçü, Allah’ın neyi emrettiği ve insanlardan ne istediğidir.